بیا تا دوباره رفاقت کنیم ... غزل

بیــــا تــــا دوبــــاره رفــاقت کنیم

کمـــی از سخــــاوت حکــایت کنیم

بیــا تــا در ایـن غـربت کــوچـه هـا

حــدیـثِ صــــداقـت روایـت کنیم

مگر رسم عـاشق شدن نیست این

کـه از دیــده بــایـد حمــایت کنیم؟

بـه هنگــام چیــدن، بـه وقـت درو

بــه آیینــه بــــودن قنـــاعت کنیم

بیـــا در طلــــــوع نسیـــــم سحـــر

دعـــــای رسیـــــدن تـــلاوت کنیم

چـه اشکـال دارد بـه وقـت وصـال

لب و چشـم و گـونه، زیـارت کنیم؟

بـه وقت رسیـدن در آغــوش هـم

کـمی فعـــلِ بـــودن رعــایت کنیم

بخــوانیـم بـــا هـم ســـــرودِ ظفــر

محـال است کســی را ملامت کنیم

بیـــا یــــادی از ربِّ ســرمـد کنیم

خــــدای جهـــــان را عبــادت کنیم

بــه گفتـــــارِ آمـــــوزگــــارحکیــم

بــــه رســــم محبّـت اجــابت کنیم

اگــر لـذّت عمــر، فــرزانـگی است

بیــــا تــــا دوبــــاره رفــاقت کنیم

..... سینـا صـارمی .....

پانزده مرداد نود و سه ه.ش

..... روستـای قلعـه نـو علیـا .....