نـــاز چشمـــانِ خـمــارِ تـــو خــریــدن دارد

ســاحــلِ چــهــره ی مــاهِ تــو دویـدن دارد

مـوج احسـاس غـزل هـای شمـا نــورانیست

نــــورِ عشق از دل اشعـار تــو دیــدن دارد

ســرخــی لعــلِ لبت، جـامه  ی زهـدم بدرید

لبِ شیــریـن عسـلت وه کــه مکیــدن دارد

قـدِ رعـنــای تــو عشقیست که در اوج قیام

واژه ســــرو بـــه نـــام تــو، شـنیدن دارد

آنقــدر طــاق شـــده طــاقتـــم از دوری تـو

کـــه جمـــالِ ســر و روی تــو کشیدن دارد

طـــرحی از قـلـب سـپیــدِ تـــو کشیــدم امّا

قطـره از چشمه ی وصـل تو، چشیــدن دارد

ابــر بـاریـد و سپس بغض گلـویم بشکست

مـــرغِ عشــقــم سرِ کویِ تو پــریــدن دارد

جلـوه بنمـای و برایـن صحنـه ی گلـزار بتاب

آفـتــاب از لـب بـــــامِ تــــو دمیــدن دارد

آنقــدر از تــو نــوشتــم، که غــزل می بارد

از دلـم تــا کـه بـه شــوق تــو تپیـدن دارد

بـگـذاریـد دلــم رفــت زبـــان هــم بـــرود

نـــاز چشمـــانِ خـمــارِ تـــو خــریــدن دارد